Δεν μπορείς να κρυφτείς ποτέ από την βροχή! Ποτέ όμως! Οι συνειρμοί γίνονται ασυναίσθητα κι όσο κι αν προσπαθείς, δεν καταφέρνεις να το αποφύγεις: μια πάνω και μια κάτω. Και τότε έρχονται όλα μαζί, και το καθένα ξεχωριστά. Και οι προτάσεις μικραίνουν για να αντέχονται και οι αναπνοές πυκνώνουν για να προλαβαίνουν. Και χρησιμοποιείς πολλά “και” για να το διασκεδάσεις και τα καταφέρνεις και πάλι ως έναν βαθμό. Μετά σκέφτεσαι το εδώ και το εκεί και μετά μια αγκαλιά και μια μυρωδιά, και μετά ξανά και ξανά, και γιατί και μήπως… αλλά δεν κρατάει πολύ. Συνήθως, λίγο παραπάνω από την βροχή. Συνήθως…