Όταν ο θεός παθαίνει κρίση μεγαλομανίας, πιστεύει πως είναι… εγώ!
Φτού μου, να μην με ματιάσω! Μα τί ωραίο παιδί που είμαι! Από πού ν’αρχίσω και που να τελειώσω! Aπό τα χείλη για…δάγκωμα! Τις απόλυτες γραμμές του προσώπου…! Τα μάτια που μαγεύουν…! Το διαπεραστικό βλέμμα…! Και το καλύτερο δεν φαίνεται στην φωτογραφία….
– Σιγά… σιγά να μην σκίσεις κανένα καλτσόν !!!
– Μα τί βρώμικο μυαλό που έχεις! Για το μουσάκι λέω, που βρίσκεται πάνω στο πηγούνι!
– Σ’ αυτό αναφερόμουν κι εγώ, γιατί… εσύ τί σκέφτηκες;
– Μα τί βρώμικο μυαλό που έχω….!
Τελικά τρομάζω στην ιδέα ότι σκεφτόμαστε πολλά πράγματα με τον ίδιο τρόπο!
Εκπληκτική φώτο και απίθανος διάλογος βγαλμένος λες κι από την καθημερινότητα μου!
ΥΓ. #1 : Τελικά τρομάζω ή εκπλήσσομαι? Δεν ξέρω, και νομίζω πως δεν έχει και μεγάλη σημασία κιόλας! Κι ο τρόμος είναι ένα είδος έκπληξης και η χαρά το ίδιο και η συνειδητοποίηση το ίδιο και… και… και….. ( στο δικό σου μπλογκ γράφω ε? με το μπαρδόν! παρασύρθηκα! )
ΥΓ. #2 : Στο μπλογκ σου όταν είμαι μπερδεύομαι, νομίζω πως συνομιλώ με τον εαυτό μου! Τελικά μπερδεύομαι ή παθαίνω σύγχυση ταυτότητας ή προσωπικότητας? Ωχχχχ…. πάντως ότι έχεις να ξέρεις πως είναι κολλητικό ε!….τα λέμε!
Δεν ξέρω αν τρομάζεις ή αν εκπλήσσεσαι, αλλά με τρομάζεις και με εκπλήσσεις Χαρά Τ.! Πάντως, επειδή έχω και μια ηλικία και έχω αρχίσει να κουράζομαι εύκολα τελευταία, μπορώ να σου δώσω την σκυτάλη της “συγγραφής” του blog, αν θέλεις. Ετσι, κι αλλιώς…. ούφ! Είδες που στα ‘λεγα; Κουράστηκα κιόλας….