httpv://www.youtube.com/watch?v=_n703YHjzOE&feature=related
“I never thought that this could happen next to me | I’ve always felt secure.
But, she killed, like poison that you never can feel.. | and I cry for more.”
Το ταξίδι ξεκίνησε, αλλά εγώ έχω μείνει στην αποβάθρα με την βαλίτσα στο χέρι, να αναρωτιέμαι πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να βλέπεις αυτό που φεύγει και να χάνεις αυτό που έρχεται…
Υ.Γ. “Γνωρίζεις την αγάπη από τον θόρυβο που κάνει φεύγοντας”, Louis Jouvet
Είναι η πρώτη φορά που γράφω κάτω από υστερόγραφο, κι ελπίζω να μην μου βγει σε κακό! Αν ήμουν προληπτικός, βέβαια, δεν θα προκαλούσα απροκάλυπτα την τύχη μου, όμως δεν μπορώ ν’αντισταθώ σε τόσο όμορφα τραγούδια όπως αυτό του Parov Stelar και όχι μόνο. Το “όχι μόνο” ήταν σαφές υπονοούμενο για άλλα πράγματα στα οποία δεν μπορώ εύκολα να αντισταθώ, που μόλις έχασε την έννοιά του, αφού το ανέλυσα… να πάρει! Και μου αρέσουν τόσο πολύ! Όχι τα υπονοούμενα, τα άλλα πράγματα… να πάρει! Το ξανάκανα!!! Δεν θέλω να φύγω ξανά μετά, ότι κι αν στοιχίζει αυτό…