…δεν μ’ αγαπάς! Δεν με λυπάσαι καθόλου, όμως;
– Όχι!
– Ρητορική ήταν η ερώτηση, βλάκα!
– Και τί γνωρίζεις εσύ απ’ αυτά;
– Τίποτα!
– Κι ούτε θα μάθεις ποτέ, να ‘σαι σίγουρος γι’ αφτό!
– Δεν γράφεται με “φ” ξέρεις…
– Το ξέρω!
– Τότε; Γιατί το γράφεις έτσι;
– Κι εσένα τί σε νοιάζει;
– Δεν με νοιάζει!
– Σε νοιάζει.
– Ωραία, με νοιάζει, και τί σημαίνει αφτό;
– Μπράβο τ’ αγόρι μ’!!!
– Τί εννοείς;
– Ξέρεις τί εννοώ…
– Ξέρω!
– Μην το παλεύεις άλλο, δεν σε παίρνει!
– Το ξέρω!
– Και;
– Παράτα με!
– Πόσες φορές το έχεις πει αυτό;
– Εσένα γιατί σε νοιάζει, μου λες;
– Με νοιάζει.
– Το ξέρω! Εμένα πάλι…
– Πρόσεξε τί θα πεις!
– Πάντα προσέχω!
– Το ξέρω…
– …όχι!