Last post, λοιπόν, (ποτέ μην λες ποτέ!) ή αλλιώς: “Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν(ε)!”. Σαν τα παγωτά που λιώνουν(ε) και τις φήμες που αμαυρώνουν(ε), σαν τους φίλους που τα χώνουν(ε), τα μυαλά που δεν μεστώνουν(ε). Καταστάσεις που αγχώνουν(ε), εραστές που δεν τελειώνουν(ε) και καρδιές που θα ματώνουν(ε). Πολλά τα έψιλον, πολλές οι ρίμες, πολλά όλα! Σύγκρουση τιτάνων και αιώνιων εχθρών, το καλό με το κακό, το σωστό με το λάθος, το yin με το yang (στα ξενικά -για τους σταυρολεξομανείς) και ο κύβος ερρίφθη μέσα σε 42 βαθμούς υπό σκιάν και πνίγηκε στα δάκρυα των παθών του, που έχουν επισκιάσει τα πάντα, υπό τους ήχους της βροχής, που θα θυμίζει… πάντα, και δεν εννοώ τα αρκουδάκια. Τα κενά ήσαν αναπόφευκτα, τα συμπεράσματα αναμενόμενα και οι αποφάσεις παρθήκαν(ε) χωρίς να υπάρχει λόγος αλλά και νόημα για δικαιολογίες. Αλλωστε, όπως έχει πει κι ο Robin Williams, “σωστό είναι αυτό που μένει, αφού έχεις κάνει όλα τα άλλα λάθος!”.
Υ.Γ. Συγνώμη διάολε, όμως δεν έχει μείνει τίποτε άλλο πλια (πλέον+πια σε μία λέξη, για τους αναποφάσιστους). Ο καθένας τραβάει τον δρόμο του και… εις το επανειδήν!