Μια ζωή υπερβολές, ένθεν κι ένθεν κι εντός κι εκτός και έτσι κι αλλιώς και μη χειρότερα. Πώς μου το ‘πανε; Μπουλντόζα;…. Όχι, κάτι άλλο! Καμμιά σχέση το ένα με τ’άλλο, αλλά σ’αυτήν την ηλικία δεν μπορώ να θυμηθώ το ίδιο καλά και καλά αυτό, αυτό που δεν ξεχνάω εύκολα πού το βάζεις; Εύκολα είπα; Ποτέ εννοούσα, αλλά από την άλλη, ποτέ μην λες ποτέ! Πότε πότε, τα χρονοδιαγράμματα δεν μου βγαίνουν (είναι διαπιστωμένο αυτό) και κάνω περίεργους συνειρμούς, όμως δεν γαμ…! Δεν μπορείς να τα ‘χεις κι όλα! Έτσι δεν είναι;
– Με ρωτάς;
– Όχι, ρητορική ήταν η ερώτηση.
– Να απαντήσω δηλαδή;
– Καλά, δεν ξέρεις τί είναι η ρητορική ερώτηση;
– Η ερώτηση που κάνεις σε κάποιον ρήτορα;
– Εξυπνάδες! Αφού γνωρίζω καλά ότι γνωρίζεις!
– Σ’ενοχλεί, έτσι;
– Ορίστε;
– Σ’ενοχλεί, λέω, έτσι δεν είναι;;;
– Τί εννοείς;
– Ξέρεις πολύ καλά τί εννοώ….
– Δεν ξέρω, πρέπει να γίνεις πιο ξεκάθαρος!
– Το δεύτερο μέρος κράτα το για σένα, κι εγώ πήρα την απάντησή μου!
– Δεν σε καταλαβαίνω!
– Δεν πειράζει… καταλαβαίνω εγώ!