…τρεις και το λαδόξυδο. Αντε καλά… και του Μαϊου τρεις είναι, αλλά αυτό είναι εντελώς τυχαίο! Τυχαία είναι επίσης και όλα αυτά τα σχεδιασμένα που σου βγαίνουν αλλιώς στο τέλος κι όλα αυτά που περιμένεις και δεν έρχονται ποτέ(ς) κι όλα αυτά που σε κάνουν και πέφτεις από τα σύννεφα. Έχω αρχίσει να βαραίνω τελευταία και να ξεχνάω, όπως και τούτη την στιγμή. Μακάρι να μπορούσα να θυμηθώ αυτά που ήθελα να γράψω, αλλά και να ξεχάσω αυτά που δεν μπορώ. Που δεν μπορώ ή που δεν θέλω, γιατί άμα θέλει ο άνθρωπος όλα τα μπορεί. Τί κάνει; Τα μπορεί! Ποιός; Ο άνθρωπος! Ποιά; Όλα! Μπράβο τ’ αγόρι μ’… με κάνεις περήφανο! Βάλε άλλο ένα τώρα, κερνάω εγώ!
Υ.Γ. Σαν το ξύδι, το γ@μημένο… δεν έχει!