“…κι όσο επικεντρώνομαι στην ουσία, τόσο χάνεται το νόημα. Τα κανάλια θα καταλήξουν σε αδιέξοδο και θα μυρίσει γρανίτης και πάλι. Μια Duvel σε μεγάλο ποτήρι κοιτώντας τους περαστικούς, δυο μάτια, λίγη πίκρα και κουδουνίσματα σε δρόμους με ζωντανές βιτρίνες. Πειρατές, μυρωδιές λογής λογής, έρημοι σταθμοί και βράδυα χωρίς άγχος… όλος ο χρόνος σε μια στιγμή κι ο κόσμος όλος μια μουσική!”