Πέφτω από τα σύννεφα κάθε φορά, κάθε φορά κι από ένα. Ένα το κρατούμενο κι ένα το αφηνόμενο, από το αρχαίο αφίημι… τοις οφειλέταις ημών και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν! Ο πειρασμός δεν έχει ήτ(τ)α, έχει όμως το αφηνόμενο κι αυτό δεν είναι τυχαίο! Η τσιγγάνα ήταν ξεκάθαρη -όπως πάντα- εγώ όμως δεν τα ερμήνευσα καλά τα πρά(γ)ματα. Λίγο η Αφροδίτη και τα φεγγάρια, λίγο οι λίμνες και τα ποτάμια, λίγο το μαύρο το χάλι κι η αυτοσυγκράτηση, εντός εκτός κι επί τα αυτά… αυτά μας μάραναν!
Υ.Γ. Αυτό το κομμάτι είναι ίσως το καλύτερο του George Michael, αν και… γιατί λέω ίσως; Είναι όντως το καλύτερο τραγούδι που έχει πει!