Τράβε με κι ας κλαίω! Μην πτοηθείς ούτε για μια στιγμή και μην θεωρήσεις ότι σ’ακούω, γιατί είμαι αλλού! Σαλλαμέρη, σαλλακρογιάλια μετι(ς)λέξεις ενωμένες και με σαλιγκάρια-απομεινάρια ενός ανόητου ονείρου, ενός παιχνιδιού που δεν ξεκίνησε ποτέ, κι όμως κατάφερα να χάσω! Και τώρα, κρέμομαι από τα δίχτυα με τα οποία τυλίχθηκα απ’άκρη σ’άκρη, όσο πιο σφιχτά άντεχα. Ο γιατρός μου λέει ότι κάποια πράγματα καλό είναι να μην τα μπερδεύω, όμως ‘δεν μπορώ να το βοηθήσω’ -κατά το αγγλικό ρητό- φίλε Travor. “Έτσι μας αρέσουν”, έλεγες και δεν είχες διόλου άδικο. Δι(α)όλου κάλτσα ήσουν κι εγώ σιγοντάριζα και κερνούσα άλλο ένα… Δεν ξέρω αν πράττω σωστά, πράττω γενναία, όμως, σαν τον Οδυσσέα, μα σίγουρα δεν ψάχνω την Ιθάκη… τους λωτούς έχω βάλει στο μάτι. Τσιγγάνα ρίξε τα χαρτιά και πες μου ένα ψέμμα, να’ναι από τ’άλλα πιο βαρύ, να μοιάζει σαν εμένα!
Υ.Γ. Και μη χειρότερα…