Δεν ήταν εύκολη η επιλογή της μουσικής γι’ αυτό το post, όμως καμμιά επιλογή δεν είναι εύκολη, έτσι κι αλλιώς. Με ξεπέρασε και με “ξέρασε” τούτη τη φορά το blog. Βαρέθηκε και κουράστηκε να βλέπει την φάτσα μου να γράφει, να σβήνει, να γράφει, να σβήνει… σιχάθηκε τις βλακείες. Και δεν έχει άδικο…
Λίγος, λοιπόν, και λίγα λέω. Μίν(ν)ι… σαν την αρραβωνιαστικιά του Μίκυ, που το έχει αστεφάνωτο το ποντίκι εδώ και 85 χρόνια! Μια ολόκληρη ζωή σε χαρτί, χωρίς πνοή, χωρίς ζωή, “με ποθείς και μ’απωθείς, μωρό μου με τον τρόπο σου, δεν μπορείς και απορείς, χαμένος πάει ο κόπος σου”, που λέει κι ο Βενιζέλος… ο Δημήτρης εννοώ.
–06.10.13—-djG–