Τρίτη σαν Κυριακή, περιμένοντας μια διαφορετική Δευτέρα, παίζοντας με τις λέξεις, με τα νεύρα, με τις μουσικές, την βροχή και την υπομονή. Άγνωστο Χ και βράζω στο ζουμί μου, που κοντεύει να σωθεί κι αυτό. Αυτό το post μαγειρεύεται μέρες, μήνες, χρόνια κι είναι έτοιμο πια. Εγώ πάλι… όχι!
Υ.Γ. “Παράλληλοι οι κόσμοι μας και πώς να σε βρω; Σε μιαν αγκαλιά δεν χωράνε δυο…”