Τριανταοχτώ τα χρόνια, τριανταοχτώ κι οι μήνες… πάνω κάτω. Άνω κάτω και still going, με ρυθμούς τρελούς, σημάδια ανεξίτηλα και βαθμούς 42 υπό του μηδενός εξαιρουμένου. Δεύτερες σκέψεις και τρίτες και τέταρτες και πέμπτες κι ούτω καθ’εξής, μ’εμπόδια θηρία και τοίχους απροσπέλαστους, γελαστούς κι αγέλαστους, θύτες και θύματα και νίψον ανομήματα (μη μόναν όψιν). Τα Σαββατοκύριακα είναι δύσκολα και δεν είναι τα μόνα. Με άκαιρες εικασίες, και δηλωμένους φόβους, τ’αδήλωτα αισθήματα ψάχνουν νέους κανόνες και νέους κόσμους, με παραλίες, μαράκες, γκουίρο και μαρίμπα. Σ’έχω βρει και σε χάνω, εκ των προτέρων, ο χρόνος κυλάει σαν νερό και χώνομαι πιο βαθιά μες την φωλιά του λαγού…
Υ.Γ. Λύκε λύκε είσαι εδώ; -Φοράω την σκούφια μου και σε χτυπώ!