Τετρακόσια στο σύνολο -(π)άνω κάτω- και δεν είναι απ’ αυτά που τα’χεις, είναι απ’ αυτά που χρειάζονται για να φτάσεις, να δεις, να γευτείς, να νιώσεις τόση αγάπη που δεν αντέχει ο νους του ανθρώπου. Δίπλα στο νερό, στο παράθυρο το ανοιχτό, κατά το δοκούν κι ιδανικά… με το πουλί του άλλου! “Ότι έγινε έγινε”, θα μου πεις και θα φωτίσει το δωμάτιο. Θα φωτίσουν όλα όσα ήταν σκοτεινά, όλα όσα περίμεναν στις σκιές μιαν έκρηξη. Μετρημένα στα δάχτυλα πλέον όλα και γίνονται ευκολότερες έτσι οι πράξεις, με τις γραμμές να είναι πιο λεπτές και πιο κόκκινες…