Το μέλλον έγινε παρόν και το παρόν χαμένο. Χαμένο και το παιχνίδι του μυαλού ενός τρελού, που λέγαν(ε) και οι TXC. Στις θάλασσες και στα ποτάμια αδελφέ μου, δυο (ε)βδομάδες κι άλλες δυο σ’ένα ποτήρι για έναν τουλάχιστον χειμώνα… εκεί θα με βρίσκεις τα βράδια με πανσέληνο. Τα συμπεράσματα πέτυχαν διάνα, το ίδιο και τα (π)ορίσματα της μοίρας. Στην ζυγαριά δεν έμεινε τίποτα, ούτε από την μία ούτε από την άλλη μεριά. Από την άλλη μεριά όμως, υπήρξε ποτέ τίποτε; Το σύμπαν σηκώνει ψηλά τα χέρια και παραδίνεται…