Και τώρα που η σκέψη ταξιδεύει συνεχώς στα ίδια μέρη; Και τώρα τί; Πολύ θα’θελα να φωνάξω μιαν απάντηση! Αντ’αυτού ξανασυναντώ τα γνώριμα πανωκατώματα των εορτών, τα πνεύματα των οποίων γίνονται ολοένα τακτικότερα κι επιθετικότερα. Οι διαθέσεις τους είναι ίδιες κι απαράλλαχτες με τις δικές μου, μα αυτά έχουν το πάνω χέρι. Οι απόστροφοι έχουν έρθει για να μείνουν, όπως κι οι παρενέσεις, οι αντιθέσεις, οι υπεκφυγές, οι αλήθειες και τα ψέμματα, τα ποτάμια με τα ρεύματα, τα σκωτσέζικα ντουζ και τα σκουπίδια του Σαββατοκύριακου. Και τώρα γιατρέ μου που ξεμπερδέψαμε με το παρελθόν; Και τώρα τί;
Υ.Γ. Το φως είναι ακόμη μακριά, όμως πιο κοντά από ποτέ…