Από πανσέληνο σε πανσέληνο χάθηκαν -καλώς και κακώς γραμμένα- κείμενα, ιδέες, πράματα και θάματα κι ο άρτος με τα θεάματα. Ζωντανή ζωή και ψόφιοι κοριοί, αφροδίτες στον σκορπιό κι ηλιοβασιλέματα, τέρμα τα ψέμματα, τέρμα και τα λεωφορεία και μόνο τα φορεία μπορούν να σηκώσουν τέτοιο βάρος, που όλο και μειώνεται. Ξανά μανά σαν την καρέτα καρέτα, τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Πιο ξεκάθαρα… δεν γίνεται!
