Τριγυρνάω σε νησί με άγρια νερά, άγριες διαθέσεις και συναντώ συνεχώς τους ίδιους ανθρώπους να τρώνε χωνάκι παγωτό, πάνω σ’ αυτοσχέδια καθίσματα με “προκάτ” εκφράσεις και ξυπνάω μόνο όταν ο παράτολμος μοτοσυκλετιστής γλιστράει στα χιόνια στις πλαγιές του βουνού προσπαθώντας ν’ αποφύγει το οδόστρωμα και την διέλευση από τα τούνελ… στο βουνό… του νησιού… με τα απρόσιτα, αβαθή κι άγρια νερά…χειμώνα καιρό μες το κατακαλόκαιρο…. του νησιού… που παντού ψήνουν σουβλάκια, αλλά όλοι τρώνε μόνο παγωτό… και κανείς δεν κολυμπάει… στο νησί….
Υ.Γ. Μεγάλη σελήνη… μεγάλη πίκρα, μικρή σελήνη… μεγάλη πίκρα!