Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα

ΑΥΠΝΙΕΣ: Ελεύθερη μοίρα…

…σε ανεξέλεγκτη πορεία, χωρίς εκτόνωση και τα νεύρα τσατάλια. Και λέγοντας τσατάλια δεν εννοώ χοντρά διχαλωτά ραβδιά, αλλά τσιτωμένα και αιχμηρά σαν πιρούνια. Πώς είναι δυνατόν κανείς να μπορεί να τιθασεύσει το πνεύμα, αλλά όχι το σώμα; Εχω πάψει να μετρώ τις φορές, έχω πάψει να μετρώ τις μέρες και τις ώρες, τώρα που το … Read moreΑΥΠΝΙΕΣ: Ελεύθερη μοίρα…

“Πόσο θα ‘θελα να ‘μουν”

Πόσο θα ‘θελα να ‘μουν αέρας… θα μπορούσα να σ’ ακολουθώ παντού. Το θρόισμά μου θα ‘κουγες, όπου κι αν ήσουν, να σου λέει σ’ αγαπώ. Πόσο θα ‘θελα να ‘μουν αυτός… θα μπορούσα να σ ‘αγκαλιάσω. Από τα χείλη μου θα ‘κουγες, όπου κι αν είμαστε, να σου λένε σ’ αγαπώ. Πόσο θα ‘θελα … Read more“Πόσο θα ‘θελα να ‘μουν”

ΑΥΠΝΙΕΣ: Αγρύπνια

Οταν θα πέσουν οι μάσκες, θα μας βρει η μέρα να κλαίμε αυτά που χάσαμε ή αυτά που δεν είχαμε ποτέ! Αμανές βαρύς, πιο βαρύς κι από την σκοτεινιά που βαραίνει τις σκέψεις. Που να βρεθεί το καθαρό μυαλό για να ανατάξει τις δυνάμεις που χάνονται μέρα με την μέρα; Κατάντια είναι η πιο κοντινή … Read moreΑΥΠΝΙΕΣ: Αγρύπνια

1974-2025: Πενήντα ένα χρόνια αυπνίες