Δεν έχω άλλες δικαιολογίες, ούτε και λόγια για να περιγράψω. Περιμένω υπομονετικά τη μοίρα που ξεγέλασα, για όσο την ξεγέλασα. Με κοντές προτάσεις και δύσκολες ανάσες. Με φωνές που δεν ακούγονται και με σκέψεις που κουράζουν. Το τέλος αρχίζει με “Τ” φίλε Νίκο κι εγώ είμαι ακόμη στο άλφα που να πάρει! Οι μελωδίες βοηθάνε και ξεκουράζουν τις σκέψεις -πριγκιπέσσα μου- και τις προτιμώ από τις μαλακίες που γράφω εδώ και 2 ώρες. Δύο ώρες για 6 σειρές μαλακίες, ισούται με 20 λεπτά την κάθε σειρά και παρά το γεγονός ότι έχω σπάσει το προσωπικό μου ρεκόρ, συνεχίζω…
Κάπου είχα διαβάσει για το πιο σκληρό υλικό στο σύμπαν…
…απ’αυτό το υλικό είσαι φτιαγμένη μωρό μου!