Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα

ΑΥΠΝΙΕΣ: No more

Τις τελευταίες ημέρες είμαι κάπως… δεν ξέρω. Θεωρώ ότι έχω προδώσει λιγάκι αυτό το blog, γιατί… ξέρεις… οι ώρες που κοιμάμαι… και δεν είναι μόνο αυτό, κι η διάθεσή μου είναι λιγάκι… ξέρεις… όχι όπως ήταν, έχει ήλιο παντού. Κι όχι ότι έχει αλλάξει κάτι, όχι… δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό! Ούτε σεισμοί προβλέπονται, να … Read moreΑΥΠΝΙΕΣ: No more

ΑΥΠΝΙΕΣ: Risky Mind Trips

Ορατότης μηδέν και πολλές ασφάλειες καμένες από καιρό. Πες μου αυτά που δεν θέλω να ξέρω! “Once you go dark, you never go back”, λένε, παραφράζοντας το black! Η αδρεναλίνη τεστάρει τα όρια σ’ένα κοκτέιλ από μυρωδιές οκτανίων, καουτσούκ, φώτων, μουσικής, δράσης, φόβου και απογοήτευσης. Είναι πικρή η γεύση της ήττας, όμως… “Κανείς ποτέ δεν … Read moreΑΥΠΝΙΕΣ: Risky Mind Trips

ΑΥΠΝΙΕΣ: Τα πάντα όλα

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να βλέπω όνειρα πάλι. Παλιά όνειρα που τα έχω ξαναδεί, άλλα λιγότερες κι άλλα περισσότερες φορές! Ολόιδια όμως, σαν να μην πέρασε μια νύχτα. Ξυπνάω και κοιτάζω το ημερολόγιο, για να βεβαιώσω ότι δεν έχω ταξιδέψει στον χρόνο, λες και θα μπορούσα, τόσο ίδια! Λες και δεν μπορώ να ονειρευτώ … Read moreΑΥΠΝΙΕΣ: Τα πάντα όλα

ΑΥΠΝΙΕΣ: Τα σημάδια των κακών μου των καιρών

Περίεργες διαδρομές ακολουθούν μετά από περίεργα όνειρα. Εναλλαγές ήλιου και βροχής, γεράκια ακίνητα σε στύλους και φωτιστικά, απανθρακωμένα περιστέρια σε ηλεκτρικά σύρματα και σμήνη αυτόχειρων μαύρων πουλιών στην εθνική οδό είναι μόνο μερικά από τα σημάδια. Εναλλαγές και των διαθέσεων ανάλογες των περιστάσεων, αλλά και θέματα σε κάδρα παντού, πολύχωμα και μη, απλά ή περίπλοκα. … Read moreΑΥΠΝΙΕΣ: Τα σημάδια των κακών μου των καιρών

1974-2025: Πενήντα ένα χρόνια αυπνίες