Ανεμομαζώματα, διαβολοσκουπόξυλα

Αστρική αγάπη

Το μέλλον έγινε παρόν και το παρόν χαμένο. Χαμένο και το παιχνίδι του μυαλού ενός τρελού, που λέγαν(ε) και οι TXC. Στις θάλασσες και στα ποτάμια αδελφέ μου, δυο (ε)βδομάδες κι άλλες δυο σ’ένα ποτήρι για έναν τουλάχιστον χειμώνα… εκεί θα με βρίσκεις τα βράδια με πανσέληνο. Τα συμπεράσματα πέτυχαν διάνα, το ίδιο και τα (π)ορίσματα … Read moreΑστρική αγάπη

(N)

Τί τις θέλω τις ημερομηνίες και τα αρχεία; Αφού είναι (ω) σαν να μην υπάρχουν(ε)! Αφού η ιστορία επαναλαμβάνεται! Αφού φτου και βγαίνω! Μα και που βγαίνω τί γίνεται; Στα χαμένα… στα νεύρα… στις μαλ%&ι€ς… 1:59 and counting! Σαν ωρολογιακή βόμβα που κάνει δοκιμές, πρόβα τζενεράλε και μπαμ και κάτω. Πάνω κάτω υποψιάζομαι τί θα … Read more(N)

19:21

Κάθε μέρα ίδια ώρα, με καθάριο ουρανό σε λα μείζονα. Για το “λα” δεν είμαι και σίγουρος, αλλά για το μείζονα βάζω το χέρι μου στην φωτιά. Όλα καλά θα πάνε, αν και θα πρέπει ν’αρχίσει να ξημερώνει στην ώρα του πια!…

…από Δευτέρα

Εκεί που ήμουν ήμουνα κι εδώ που είμαι θα ‘ρθω. Με λίγα λόγια ή και με πολλά, σαν να μην έφταναν τα ίδια, έχουμε και τα λάθη τώρα. Όχι μόνο τώρα δηλαδή, από πάντα. Τα ανόητα φεγγάρια εξακολουθούν να επιμένουν κι όσο κι αν τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και το φωνάζουν, τόσο εξακολουθώ να βαυκαλίζομαι. Μικρές … Read more…από Δευτέρα

Κι ότι ψάχνω…

Στίχοι:  Μαρία Θωίδου Μουσική: Μαρία Θωίδου Αχ, ξέρω τον πόνο που θα βρω προτού να σ’ αγαπήσω και πριν να ‘ρθει η ανατολή τη δύση θα ζητήσω Λαχταρώ και τρέχω να σε φτάσω να σε βρω προτού να προσπεράσω σ’ άλλη μοίρα την ψυχή μου δίνω κι ό,τι ψάχνω πίσω μου τ’ αφήνω Αχ, ξέρω και τη γλυκιά χαρά που … Read moreΚι ότι ψάχνω…

zamani

https://youtu.be/Za5Wy8Ad5Fc?list=FL8LOT5jlI3Hi3r8iyGVTi2w Στίχοι – μουσική : Κώστας Νικολόπουλος Album : Muma (2014) Πέντε δέκα δεκατέσσερα, η ζωή μου τριάντα τέσσερα. Δες, τι έκανα δες. Δεν θέλω να μην υπάρχω, να είμαι τίποτα. Μα υπάρχω, θα υπάρχω. Πέντε δέκα δεκατέσσερα, η ζωή μου τριάντα τέσσερα. Φως θα δίνω σ’ όλες τις σκέψεις σου, να απαλύνω τις υποσχέσεις … Read morezamani

Χίλιες και μία…

Η χαρά ανείπωτη, το ίδιο κι η λύπη… περίεργα πρά(γ)ματα, με το γάμα να εξακολουθεί να μπαίνει σε παρένθεση. Θα έρθει μια μέρα που θα βρει την θέση του. Όλα θα βρουν την θέση τους. Υ.Γ. Φτάνουν οι αλήθειες. Placebo τις θέλω κι αυτές…

1974-2025: Πενήντα ένα χρόνια αυπνίες