Μια ζωή υπερβολές, ένθεν κι ένθεν κι εντός κι εκτός και έτσι κι αλλιώς και μη χειρότερα. Πώς μου το ‘πανε; Μπουλντόζα;…. Όχι, κάτι άλλο! Καμμιά σχέση το ένα με τ’άλλο, αλλά σ’αυτήν την ηλικία δεν μπορώ να θυμηθώ το ίδιο καλά και καλά αυτό, αυτό που δεν ξεχνάω εύκολα πού το βάζεις; Εύκολα είπα; … Read moreΗ περιέργια σκότωσε την γάτα
Όταν ανοίγεις οικειοθελώς τις πύλες της κόλασης, πληρώνεις το τίμημα με τόκο. Στον δρόμο του πάθους δεν υπάρχει ούτε αρχή, ούτε μέση, ούτε τέλος… μόνο τρέλα υπάρχει! Ακατανόητη και ανεξέλεγκτη… Υ.Γ. Ετσι, όπως στα λέω…
httpv://youtu.be/wWb_fdAqEAM Πολλοί λένε ότι η ανεπίσημη εκτέλεση είναι καλύτερη από τούτη κι έχουν δίκιο, αλλά ποιός είμαι εγώ που θα κρίνω; Πολύ “δυνατό” κομμάτι μέσω του οποίου ο καλλιτέχνης βγάζει πίκρα και πόνο με μια διαπίστωση που είναι 100% υποκειμενική, πράγμα που τονίζεται εντέχνως από την παραπλανητική λέξη “αντικειμενικά”, που σαφώς δεν ισχύει, αφού η … Read moreΣημειολογικά και υποκειμενικότατα
Scripta manent και μαλακίες! Όσες φορές κι αν τα διαβάσω τα ρημάδια, δεν την βρίσκω την άκρη. Τσιγγάνα ρίξε τα χαρτιά και πες μου τα μελλούμενα, βάλε μου και δυο ποτά, να σβήσω τα χρωστούμενα. Δύο και τα φεγγάρια που αναμένονται μέσα στον Αύγουστο, ένα κανονικό κι ένα μπλε, κι εγώ δεν τα βγάζω πέρα … Read moreΧρωστούμενα
Last post, λοιπόν, (ποτέ μην λες ποτέ!) ή αλλιώς: “Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν(ε)!”. Σαν τα παγωτά που λιώνουν(ε) και τις φήμες που αμαυρώνουν(ε), σαν τους φίλους που τα χώνουν(ε), τα μυαλά που δεν μεστώνουν(ε). Καταστάσεις που αγχώνουν(ε), εραστές που δεν τελειώνουν(ε) και καρδιές που θα ματώνουν(ε). Πολλά τα έψιλον, πολλές οι ρίμες, πολλά όλα! … Read moreJim vs. Eyl
Ο τόνος είναι στην λήγουσα ( κι ας μην είναι διακριτό) και το σημειώνω αυτό, διότι ο τίτλος του άρθρου δεν αφορά στο φρούτο, αλλά στο χρώμα και κατ’ επέκταση στα χρώματα. Για πολεοδομικούς λόγους θα πρέπει επίσης να σημειώσω ότι οι εν λόγω επέκταση είναι κανονικά δηλωμένη κι όχι αυθαίρετη. Αυθαίρετη είναι η συλογγιστική … Read moreΠΟΡΤΟΚΑΛΙ
…το οποίο γίνεται ολοένα και πιο ομιχλώδες, περνώντας από την Μοναξιά του Στέλιου Μπικάκη στο Charly των Prodigy κι από το Derezzed των Daft Punk στον Ακροβάτη του Μάλαμα. Ότι να ‘ναι εδώ, ότι να ‘ναι κι εκει κι ακόμη παραπέρα, τόσο μακρυά και τόσο κοντά την ίδια στιγμή κι η γραμμή είναι λεπτή κι … Read moreΤοπίο στην ομίχλη…
…γιατί θυμώνεις;;; Ξεχνάς ότι εγώ σ’έβγαλα από κλουβί σου;;; Αντε, καλά… δεν ήμουν εγώ, όμως… όμως εγώ άνοιξα την πόρτα, το ξεχνάς;; Πώς;;; Ναι… σωστά… ούτε αυτό το έκανα εγώ, όμως…. όμως άφησα το κλειδί σε εμφανές σημείο σωστά;; Τί;;;; Μα δεν είσαι ευχαριστημένη με τίποτα;;; Αν δεν ήμουν εγώ, δεν θα είχες μπει ποτέ … Read moreΗλίθια μαϊμού…
Ατέρμονες αναζητήσεις σε λα μαντζόρε, με τα άστρα οδηγό και στρατηγό. Πέντε κλικ δεξία, ένα αριστερά, οκτώ δεξία και τέσσερα αριστερά, για να διαπιστώσω ότι χωράνε ακόμη πολλά από αυτά που έφυγαν κι από αυτά που θα’ρθουν… Όσο κι αν προσπαθώ να κάνω χώρο, πάντως, κάποια πράγματα θα μείνουν για πάντα εκεί μέσα, πράγματα που … Read moreΣυμπληρώνοντας τα κενά
Είναι αργά, το ξέρω, όμως… δεν χτυπάει κανένα τηλέφωνο, ούτε κανένα κουδούνι, οπότε δεν θα ενοχλήσω κανέναν ή… σχεδόν κανέναν! Ο δικηγόρος μου λέει πως είμαι καλυμμένος στην περίπτωση που συμβεί κάτι, όμως… τί θα μπορούσε να συμβεί; Ακόμα κι εγώ το θεωρώ υπερβολικό κάτι τέτοιο, που δεν υπήρξα ποτέ στην ζωή μου. Οχι κάτι … Read moreΤί διάολο!…